Καλώς
ήρθατε !
Η γεφύρωση του χάσματος
Στην μετα-μοντέρνα εποχή και κοινωνία μας, το χάσμα ανάμεσα στην εκκλησία και τον κόσμο, στους χριστιανούς και τον κόσμο, μετριέται περισσότερο σε συνείδηση, παρά σε απόσταση. Το χάσμα πλέον γεμίζει από αυτό που ονομάζουμε σχετικότητα: Τίποτε δεν είναι σίγουρο, όλα ... ρέουν.
Δεν ήταν πάντοτε έτσι. Λιγότερο από έναν αιώνα πριν, η χριστιανική εκκλησία μπορούσε να γεφυρώσει το κενό ανάμεσα σε αυτήν και τον κόσμο με μεγαλύτερη ευκολία. Είχε την εμπιστοσύνη του κόσμου, αλλά και τον θαυμασμό του, πράγμα που επέτρεπε στους χριστιανούς να μιλάνε με μεγαλύτερη εξουσία και αυθεντία. Η εκκλησία, στην πραγματικότητα, ήταν στο κέντρο της κοινωνικής ζωής και άνετα μπροστά από οποιονδήποτε αντίπαλο. Ακόμη κι αν δεν κατάφερε να στρέψει τον κάθε άνθρωπο στον Θεό, είχε μια σημαντική επιρροή στην ηθική και στην κατανόηση του "τι είναι καλό και τι κακό". Όποιος και αν ήταν ο προβληματισμός, η εκκλησία κατάφερνε να "ενωθεί" με τον κόσμο με μια γέφυρα που μετέδιδε αυτό που ονομάζουμε "απόλυτη αλήθεια".
Η κατάσταση σήμερα δεν είναι ίδια. Οι κολώνες της απόλυτης αλήθειας της Αγίας Γραφής, έχουν διαβρωθεί για τον κόσμο, πολλές φορές ακόμη και για τους ίδιους τους χριστιανούς. Ο Πόντιος Πιλάτος, μάλλον ήταν ένας άνθρωπος πραγματικά πολύ μπροστά από την εποχή του. Σήμερα, όταν κανείς προσπαθεί να μιλήσει για την αλήθεια του ευαγγελίου, παίρνει πάντα την ίδια, δική του διαχρονική απάντηση: Αλήθεια; Τι είναι αλήθεια;
Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι οι χριστιανοί προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο για την αλήθεια τη στιγμή που ο ίδιος απορρίπτει την αλήθεια, ειδικότερα όταν αυτή προέρχεται από έναν "απομονωμένο" χριστιανισμό - μια φωνή που έρχεται από μακριά και παλιά. Στην κουλτούρα μας, τίποτε πλέον δεν θεωρείται απόλυτα σωστό ή απόλυτα λάθος. Αντίθετα, η αλήθεια, αν υπάρχει κάτι τέτοιο ακόμη, όλο και πιο πολύ θεωρείται σαν κάτι που έχει να κάνει με την προσωπική εκτίμηση του καθενός. Αλλά αυτό δεν θα πρέπει να μας αφήνει έκπληκτους. Ας μην ξεχνάμε ότι η αμφισβήτηση της "αλήθειας", όπως αυτή παρουσιαζόταν κάποτε, ξεκίνησε με το συθέμελο ταρακούνημά της από ανθρώπους όπως ο Μαρτίνος Λούθηρος. Έτσι, λοιπόν, η εκκλησία, συνηθισμένη στις ατέλειωτες συζητήσεις και τα επιχειρήματα, αποφάσισε να συνεχίσει με αυτό τον τρόπο, επιθυμώντας να χτίσει γέφυρες με τον παλιό τρόπο, με τον δοκιμασμένο τρόπο. Έτσι, κατά τον τελευταίο αιώνα, η εκκλησία προσπαθεί να διασαφηνίσει την πίστη - σαν "βεβαίωση πραγμάτων μη βλεπομένων" - ενάντια σε έναν τρόπο σκέψης που, μέσω της ψυχρής υπολογιστικής της επιστήμης, απορρίπτει κάθε τι που δεν περνάει μέσα από την αυστηρή κριτική των ... αισθήσεων. Στο τέλος, σήμερα, κανείς δεν είναι νικητής.
Από την μία η κοινωνία, εξαιτίας της ίδιας της "επιστήμης" πάνω στην οποία βασιζόταν. Η επιστήμη δεν είναι πλέον η βάση για οτιδήποτε που θεωρείται αποδεδειγμένο, μια και, με το πέρασμα των χρόνων, η μία θεωρία διαδέχεται την άλλη, με την προηγούμενη να καταρρίπτεται. Η εποχή της επιστημονικής σιγουριάς έχει πλέον παρέλθει. Η αυριανή έρευνα είναι ο χειρότερος εχθρός της σημερινής επιστημονικής πραγματικότητας.
Από την άλλη η εκκλησία, έχασε επίσης, γιατί πολλοί από τους βασικούς της ισχυρισμούς, δεν μπορούν να υποστηριχτούν χωρίς την ύπαρξη κάποιας στοιχειώδους πίστεως. Μ' αυτό τον τρόπο, γιατί είμαστε διαφορετικοί από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία; Οι διδασκαλίες μας, άλλες δοσμένες με φτωχικό τρόπο και άλλες, όλο και λιγότερο βιωμένες στην καθημερινή μας ζωή, δεν πείθουν τον σημερινό σκεπτικιστή. Και για να προσθέσουμε κι ένα άλλο σοβαρό πλήγμα στην πίστη, πολλές από τις πράξεις αλτρουϊσμού και πολλές από τις θεϊκές επεμβάσεις του Θεού που προβάλλονται "αντικειμενικά" από χριστιανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, είναι πολλές φορές έργα τυχοδιωκτών, υποκριτών, φανατικών .
Καλώς ήρθατε, στη σημερινή εποχή. Μια εποχή εχθρική στους απόλυτους ισχυρισμούς οποιασδήποτε πηγής. Μια εποχή σκληρού ρεαλισμού. Μια εποχή που η λογική - ειδικά η λογική - έχει "πνιγεί" μέσα στα φουσκωμένα νερά της εμπειρίας.
Ποιο όμως είναι το μήνυμα για τους χριστιανούς σήμερα;
Το μήνυμα που μας δίνεται σήμερα είναι απλό. Οι χριστιανοί και οι εκκλησίες πρέπει να ξανα-ανακαλύψουν τον ρόλο τους, τον ρόλο που τους δόθηκε από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, την διακονία της καταλλαγής (2 Κορ. 5:18). Το ρόλο των μηχανικών που θα στήσουν μια γέφυρα ανάμεσα σε αυτούς και τον κόσμο, ανάμεσα στον Θεό και τον κόσμο! Βεβαίως και είναι επικίνδυνο, μια και πολλές φορές έχουν γκρεμιστεί γέφυρες που δεν στήθηκαν καλά. Αλλά αυτός είναι ο ρόλος μας! Να πετύχουμε στο χτίσιμο της γέφυρας!
Ο ρόλος μας δεν είναι μόνο η οργάνωση της εκκλησίας σε ομάδες και κύκλους ή κάποιες άλλες μέθοδοι, ώστε να είμαστε ο ένας πιο κοντά στον άλλον, να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο και να είμαστε, απλά, πιο προσιτοί στον κόσμο (καλώντας τους σε ένα πιο φιλικό χώρο και όχι στις εκκλησίες). Όλα αυτά είναι σωστά, αλλά γίνονται κυρίως για να οικοδομηθούν και να εξοπλιστούν οι πιστοί, για να κάνουν τι;
Ο σκοπός της εκκλησίας δεν είναι να δημιουργήσει ένα καταφύγιο από τον κόσμο, μέσα στο οποίο οι χριστιανοί θα αισθάνονται καλά και θα περνάνε καλά! Δεν είναι σκοπός μας να δημιουργήσουμε χριστιανικά κλαμπ! Τότε είναι που θα στραφούμε περισσότερο στις εσωτερικές μας ανάγκες και θα αρχίσουμε να μετράμε την επιτυχία μας, όχι με τις υψηλές βιβλικές αξίες της αξιοπιστίας, της αλλαγής της καρδιάς και της επιρροής μας στον κόσμο, αλλά με πράγματα όπως: επιφανειακή προσωπικότητα, αριθμός εκκλησιαζομένων, επίπεδο καλοπέρασης, χρήματα, μέσα και εξοπλισμός στην διάθεσή μας. Η μέση εκκλησία, ανά τον κόσμο, υπάρχει για χάρη του εαυτού της!
Μπορούμε, όμως, όταν αντιληφθούμε τι συμβαίνει γύρω μας, να κάνουμε ένα τολμηρό βήμα, προς μια καινούργια κατεύθυνση. Μπορούμε να προσπαθήσουμε να πετύχουμε την μεταμόρφωση της σημερινής εκκλησίας στον τύπο της εκκλησίας που ο Ιησούς οραματίστηκε!
Το κάλεσμά μας, δεν είναι απλά να ευαγγελίσουμε ή να επαναευαγγελίσουμε! Είναι να γεφυρώσουμε το μεγάλο χάσμα!! Ο κόσμος μας πρέπει να νοιώσει την ίδια επιρροή και δύναμη αλλαγής που ένοιωσε κατά τον πρώτο αιώνα, όταν η Χάρη και η Αλήθεια ήρθαν και γεφύρωσαν το χάσμα, όταν ο Ιησούς ενσαρκώθηκε!
Ο Ιησούς, είπε: «Σας βεβαιώνω πως αυτός που πιστεύει σ' εμένα, θα κάνει κι εκείνος τα ίδια έργα που κάνω εγώ και μάλιστα ακόμη μεγαλύτερα απ' αυτά, γιατί εγώ πηγαίνω κοντά στον Πατέρα» (Ιωάν. 14:12).
Πρέπει, όμως, κατ' αρχήν, να καταλάβουμε και να δώσουμε στους πιστούς ανθρώπους γύρω μας να καταλάβουν κι αυτοί, για ποιο πράγμα μιλάμε. Πρέπει να καταλάβουμε και να καταλάβουν ότι μια τέτοια γέφυρα είναι που χρειαζόμαστε και χρειάζεται ο κόσμος μας και ότι, επίσης, έχουμε τη δυνατότητα να τη χτίσουμε! Οι περισσότεροι χριστιανοί έχουν γίνει άθεοι σε αυτό τον τομέα! Πιστεύουν ότι ο περισσότερος κόσμος έχει απομακρυνθεί και δεν μπορεί πλέον να ακούσει και να σωθεί. Με αυτό τον τρόπο ο κόσμος, για τον χριστιανό, είναι κάτι αηδιαστικό και με το οποίο δεν πρέπει να έρχεται σε επαφή. Η δουλειά μας είναι όχι μόνο να αλλάξει ο δικός μας τρόπος θεώρησης του κόσμου, αλλά και ο τρόπος θεώρησης των ευλαβών πιστών γύρω μας. Πρέπει δημιουργικά, προσεκτικά και στρατηγικά να ξαναεισάγουμε την ιδέα της Καινής Διαθήκης (ότι είμαστε και λειτουργούμε μέσα στον κόσμο) εκμεταλλευόμενοι τις κατάλληλες ευκαιρίες προσωπικά, αλλά και δίνοντας τις κατάλληλες ευκαιρίες στους πιστούς ώστε να "επανασυνδεθούμε" με τον κόσμο, με έναν τρόπο που θα αναδημιουργήσει ένα κλίμα ασφάλειας.
Η επιρροή πρέπει να επανέλθει πρακτικά μέσα στη ζωή των χριστιανών και της εκκλησίας! Η εκκλησία και οι πιστοί πρέπει να οδηγηθούν μέσα στον κόσμο!
Η προσευχή του Ιησού
Δυο χιλιάδες χρόνια πριν, ο Ιησούς μεσίτευσε για τους μαθητές του. Σε αυτές τις τρομερές στιγμές, λίγο πριν οδηγηθεί στον θάνατο, άφησε όλη Του την καρδιά να ξεχυθεί μπροστά στον Θεό. Ζήτησε αυτοί οι άνθρωποι να μην φύγουν μέσα από τον κόσμο (Ιωάν. 17:15) αλλά να λειτουργήσουν μέσα σε αυτόν. Είπε ότι όπως Ο Θεός έστειλε Εκείνον, έτσι τους στέλνει και Αυτός μέσα στον κόσμο (Ιωάν. 17:18). Τέλος η προσευχή Του, συμπεριέλαβε και εμάς (Ιωάν. 17:20).
Σήμερα χρειαζόμαστε μια καινούργια, αλλά και παλιά εκκλησία στον εικοστό αιώνα που ζούμε. Μια εκκλησία καινούργια, ως προς το άμεσο παρελθόν, μακριά από τα λάθη που έκανε. Μια εκκλησία παλιά επίσης, γιατί θα πρέπει να ξαναθυμηθούμε τις παλιές χαμένες αξίες που δόθηκαν από τον Ιησού και κρατήθηκαν από τους πρώτους χριστιανούς, με αποτέλεσμα την τρομακτικότερη αύξηση και εξάπλωση που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, την εξάπλωση της χριστιανικής πίστης.
Αυτή είναι η εκκλησία της Καινής Διαθήκης: μια εκκλησία που αγαπάει τους εχθρούς της αντί να τους "περιπαίζει" (Ρωμ.12:18-21), μια εκκλησία που δίνει πιο πολύ από ότι λαμβάνει (Πραξ. 20:35) και μια εκκλησία που θαρραλέα κινείται προς τα "έξω" αντί να κάθεται αναπαυτικά "μέσα", αποδεικνύοντας κατ' αυτό τον τρόπο την αυθεντικότητά της (Ματθ. 5:16).
Ο οραματισμός της Καινής Διαθήκης πρέπει να ξαναβρεί την θέση του μέσα στις ενορίες, εκκλησίες και συνάξεις μας! Η επιρροή, ή αλλιώς το αλάτι και το φως πρέπει να ξαναγίνουν προτεραιότητές μας και κάνοντάς το πραγματικότητα, να αλλάζουν τα πάντα!
Με εν Χριστώ αγάπη,
Παναγιώτης Αθανασίου
Διευθυντής
|
|
Οι τομείς της Agape
